شکوه پارسایی علوی!

بسم الله

در حال مطالعه‌ی سیری در نهج‌البلاغه‌ی شهید مطهری بودم که این جملات از امیرالمؤمنین علیه‌السلام چرتم را پاره کرد:

قسم به خداوند ـ مگر این‌که مشیت الهی چیز دیگری باشد ـ آن‌چنان نفْس خود را به رياضت وادارم كه به يك قرص نانی که می‌یابد شاد شود و به جاى خورشت به نمك قناعت كند؛ و كاسه‌ی چشمم را چنان در گريه‏‌هاى شب و روز قرار دهم تا چون چشمه‏‌اى كه آبش فرورفته، اشكى در آن نماند.

آيا همان‌گونه كه حيوان چرنده شكمش را با چريدن پرمی‌كند و به پهلو می‌افتد و همان‌گونه که رمه‌ی گوسفندان از علف سير مى‏‌شود و به سوی خوابگاهش برمی‌گردد، «على» هم از توشه‌ی خود بخورد و بخوابد؟! چشمش روشن اگر پس از این همه سال به چارپايان یله و گوسفندان چرنده اقتدا كند!

وَ ايْمُ اللَّهِ يَمِيناً أَسْتَثْنِي فِيهَا بِمَشِيئَةِ اللَّهِ لَأَرُوضَنَّ نَفْسِي رِيَاضَةً تَهِشُّ مَعَهَا إِلَى الْقُرْصِ إِذَا قَدَرْتُ عَلَيْهِ مَطْعُوماً وَ تَقْنَعُ بِالْمِلْحِ مَأْدُوماً وَ لَأَدَعَنَّ مُقْلَتِي كَعَيْنِ مَاءٍ نَضَبَ مَعِينُهَا مُسْتَفْرِغَةً دُمُوعَهَا أَ تَمْتَلِئُ السَّائِمَةُ مِنْ رِعْيِهَا فَتَبْرُكَ وَ تَشْبَعُ الرَّبِيضَةُ مِنْ عُشْبِهَا فَتَرْبِضَ وَ يَأْكُلُ عَلِيٌّ مِنْ زَادِهِ فَيَهْجَعَ قَرَّتْ إِذاً عَيْنُهُ إِذَا اقْتَدَى بَعْدَ السِّنِينَ الْمُتَطَاوِلَةِ بِالْبَهِيمَةِ الْهَامِلَةِ وَ السَّائِمَةِ الْمَرْعِيَّة¹
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1. نهج‌البلاغه، نامه‌ی 45